Ambassadeur Josefien
Josefien is in 1935 geboren in Amsterdam. Bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog werd ze als hongerkind uitgezonden naar Drenthe en andere plaatsen.
Josefien kwam terecht bij gezinnen waar zij een tijdje woonde. Vervolgens ging ze weer door naar een ander gezin. Ze was eindelijk vrij en kon het leven leiden dat ze wilde. In Drenthe leerde Josefien fietsen en zo ontdekte zij het leven.
Het was bij Sahayta zo gezellig dat ik niet meer ben weggegaan!"
Van boos naar begripvol
Als Josefien terugkijkt op vroeger, vertelt ze dat haar vader diabetes type 1 had en haar moeder is overleden aan de gevolgen van dementie. Josefien heeft zoveel mogelijk tijd doorgebracht in het verpleeghuis waar haar moeder lag. Zelf heeft Josefien ook een achtergrond als verpleegkundige.
Josefien was een niet-gewenst kind. Thuis werd zij geslagen en groeide ze geïsoleerd op. Ze was als jong meisje erg verlegen en mager.
Toen Josefien ouder werd, wilde zij graag uit huis. Door haar aangeboren loyaliteit aan haar ouders bleef ze echter tot haar 21e thuiswonen. De boosheid naar haar moeder werd na verloop van tijd omgebogen naar begrip voor haar. Uiteindelijk had haar moeder zelf ook ‘een rugzak’ door alle gebeurtenissen uit haar leven.
Van overleven naar leven
In het verpleeghuis, en ook in de jaren daarna, kwam Josefien leeftijdsgenoten tegen met wie zij vrienden werd. Zij reisde rond met haar vrienden en leerde onderwijl veel over zichzelf. Josefien heeft hard aan haar persoonlijke ontwikkeling gewerkt. Daardoor is zij gaan leven in plaats van overleven. Na jaren aan zichzelf te hebben gewerkt, kon ze eindelijk echt genieten van haar vrijheid.
Josefien: “Mijn levenservaringen hebben mij krachtig gemaakt. Ik kan daardoor heel goed tegen alleen zijn.” Josefien heeft geen partner of kinderen.
Hoe is Josefien bij Sahayta gekomen?
Djieto, de beweegcoach, heeft gezorgd dat Josefien bij Sahayta terecht is gekomen. Zij was aangemeld voor een eetclub in de wijk en kwam ook een keer bij Sahayta. Het eerste dat haar opviel was de gezelligheid. Haar reactie is dan ook: “Het was zo gezellig dat ik niet meer ben weggegaan!”
Josefien vertelt met een grote lach dat zij bij Sahayta troefcall heeft leren spelen. Zij is er heel fanatiek mee!
Wat betekent voor Sahayta voor Josefien?
Josefien: “Ik ervaar een familiegevoel, warmte en veel respect en liefde. Ik heb moeten wennen aan de knuffels die ik bij binnenkomst krijg, maar ik ontvang ze nu met open armen.”